Gratis pje kijken stoute meiden nl

gratis pje kijken stoute meiden nl

Hij vroeg zich af wat een volwassen man met een blog moest. In een goede vaste relatie kan je wat meer kwijt en krijg je ook nog direct respons, als het goed is tenminste. Ik heb daar zelfs een tijdje over zitten nadenken. Ik zie één probleem: Die haal ik, omdat ik gemiddeld toch wel zo'n zestig uur per week werk. Dat is anderhalf keer zo veel als in mijn arbeidscontract staat, maar daar heeft niemand het over.

Als ik nu meer tijd aan mezelf ga besteden, gaat automatisch mijn productie omlaag. Daar worden bazen niet gelukkig van. Die willen daar een ver­klaring voor. Er is een mooie kans dat hij zegt dat je daar tegenwoordig de deur niet meer voor uit hoeft: Hij behoort nog tot de soort die vindt dat het werk altijd vóór het meisje gaat.

Ik vind mijn werk leuk, ik kan redelijk goed in mijn eentje zijn, maar of ik dat nog vele jaren zo wil laten doorgaan betwijfel ik. Daar moet ik nog eens goed over nadenken. Ik had geen zin om nog snel boodschappen te doen, dus besloot ik wat in de stad te gaan drinken en eten. De oudste kroeg van Amsterdam, 'Karpershoek', was snel bereikt. Het was druk, zoals gebruikelijk om die tijd.

Ik haalde een pilsje aan de bar en zag nog een lege stoel bij een tafeltje. Ik vroeg of er bij mocht zitten. De man die er al zat gaf met een gebaar aan dat het mocht. Ik schatte hem ergens op eind twintig. Hij zat strak in het donkere pak.

Naast zijn stoel stond een zo te zien echt leren diplomatenkoffertje. Hij leek me geen Nederlander. Normaal doe ik dat niet zo snel, maar kennelijk was ik onbewust al begonnen met mijn re socialisatieproject. De man moest lachen.

Waar staat de verborgen camera? Hij stelde zich voor als Arqam Taoujni. Hij gaf er meteen maar zijn kaartje bij, zodat hij de naam niet hoefde te spellen. Mijn overgrootvader van mijn vaders kant was een Noorse zeeman die hier ooit is blijven hangen en zich heeft laten naturaliseren. Mijn grootvader is hier geboren, dus ben ik autochtoon. Het zal me trouwens een zorg zijn wat iemands huidige of vorige nationaliteit is of die van zijn voorouders.

Arqam 'heeft wel iets' met Marokko, maar beschouwt zichzelf vooral als Amsterdammer. Hij is accountmanager bij een reclamebureau. Zijn vader heeft hier altijd in de bouw gewerkt en doet dat nog steeds, maar al enkele jaren als zelfstandig ondernemer. Hij heeft zijn drie zoons Arqam is de derde en één dochter in de gelegenheid gesteld goede opleidingen te volgen. Hij gaat wekelijks naar het vrijdaggebed in de moskee, ziet met lede ogen aan dat zijn kinderen dit niet doen, maar heeft zich erbij neergelegd.

Arqams moeder is actief in diverse buurtverenigingen. Ze waren net zo ontzet over de moord op Theo van Gogh als alle andere Amsterdammers. Een heel enkele keer keek hij wel eens op een website, waar ze ideeën met elkaar uitwisselden, maar de laatste keer was al weer een tijd geleden. Hij zou niet weten wat de naam van die site was. Ze groeien op tussen twee totaal verschillende culturen. Ze moeten zich thuis heel anders gedragen dan op school. Ze kijken heel anders tegen meisjes aan.

De moeder spreekt vaak nauwelijks of geen Nederlands, de vader nog vaak gebrekkig. Dat leidt tot allerlei onzekerheid en wat ga je dan doen? Je vasthouden aan iets dat al eeuwen niet gewijzigd is.

Je gaat het idealiseren en verabsoluteren. Dat gaat ook weer botsen, want hier in Nederland houden we niet zo van absolute waarheden. Dat zei ik ook tegen hem. Overigens, ik was van plan ergens te gaan eten. Na nog een paar pilsjes en veel praten gingen we daar heen. Voordat we ieder ons weegs gingen spraken we af contact te houden. OK, die Arqam is een interessante vent.

Ik heb me eigenlijk nooit erg met allochtonen beziggehouden, noch in positieve, noch in negatieve zin. Ik kom ze in mijn werk en woonomgeving niet of nauwelijks tegen. Ik lees en hoor erover. Vaak is het dan iets negatiefs, want goed nieuws is nu eenmaal geen nieuws. Ik weet natuurlijk dat nogal wat Nederlanders alle Marokkanen 'kutmarokkanen' vinden en dat die Wilders de Koran wil verbieden, maar dan denk ik: Geef die mensen een paar generaties om zich onze leefgewoonten helemaal eigen te maken.

Dat lukt echt niet met een inburgeringscursus alleen. Hier en daar zul je dan wel een 'islamitisch Staphorst' overhouden. Toen wij "ons Indië" nog hadden hebben we ook nooit erg ons best gedaan ons aan te passen aan de daar heersende cultuur. Veel meer dan nasi, bami en rijsttafel hebben we niet overgenomen. Vanochtend heb ik maar meteen de stoute schoenen aangetrokken en ben met Willem gaan praten.

Willem is mijn baas en eigenaar van het bedrijf. Hij is altijd een van die whizkids geweest die met een pc kan lezen en schrijven. Hij denkt bij wijze van spreken in programmeertalen. En hij weet zichzelf en zijn bedrijf uitstekend te verkopen. Op zich is hij helemaal geen onaardige vent. Ik kan me voorstellen dat vrouwen hem een charmeur vinden. Hij is maar een jaar of vijf ouder dan ik.

Je weet heel goed dat ik dat vrij veel doe, maar ik wil ook wel weer eens wat tijd aan mezelf besteden. Ook een heel aardige tijdsbesteding, maar ga het niet al te serieus nemen. Daar begin ik ook niet meer aan. Of wou je soms naar zo'n lijpe sportschool gaan? Ik wil weer regelmatig squashen. En ja, ik wil ook wel weer eens een aardige vrouw ontmoeten en ik heb er, denk ik, helemaal geen bezwaar tegen als dat wel wat serieuzer wordt.

Ik wilde je er alleen op voorbereiden dat mijn productie wat minder wordt. Meer tijd om na te denken had hij ook niet nodig. Maar goed, als ik minder werk, draag ik minder bij aan de winst. Als we het nou zo doen: Daar kunnen we dan nog eens over bakkeleien. Daar hebben we nog de tijd voor tot de volgende jaarrekening is opgemaakt.

Ik zal er rekening mee houden. We doen het zoals jij net zei. Over die winstuitkering hebben we het dan nog wel een keer.

O ja, ik zeg het geloof ik niet zo vaak en als manager schijn je dat voortdurend te moeten doen om je mensen gemotiveerd te houden: Ga vooral zo door. Hij weet natuurlijk ook wel dat ik zonder al te veel moeite zou kunnen overstappen naar een ander bedrijf.

Als hij me wilde houden, zou hij daar wel wat bijv. Met die winstuitkering zou het best nog eens mee kunnen vallen. Ik heb daarbij duidelijk op een paar tenen getrapt. Maar ik heb toch niks onaardigs geschreven over Allah, de Profeet - moge Allah hem vrede en zegeningen schenken zo goed?

Ik wil de Koran niet verbieden, van mij mogen er links en rechts moskeeën gebouwd worden en van mij mag iedereen zo fundamentalistisch zijn als hij maar wil. Als ik maar een beetje liberaal mag blijven. Ik zeg en schrijf ook nooit iets wat door allochtonen als discriminerend zou kunnen worden ervaren. Dus, Rajib, als je dit toevallig ook leest: We hebben vandaag ook weer eens met al het personeel bij elkaar gezeten.

Dat doen we elke laatste vrijdag van de eerste maand van een kwartaal. We zijn met ons dertienen: Willem, Dorien, de managementassistente, Karel, de financiële man en dan tien man die allemaal zo'n beetje hetzelfde werk doen. Ik ben één van die tien. Eén of twee keer per jaar doet de accountant een deel van de dag mee. Wil­lem gelooft in 'openheid': We kunnen niet in de boekhouding zitten rommelen, maar we kunnen alles bekijken.

We weten dus ook precies wat de inkomsten en uitgaven van het bedrijf zijn en wat Willem er zelf uithaalt. In het begin, nu zo'n vijf jaar geleden, moest ik even wennen aan al die openheid, maar het bevalt prima.

Er hoeft niet bij koffieautomaten eindeloos gespeculeerd en geleuterd te worden of iemand misschien iets meer verdient dan 'ik' of 'jij'. Dorien is een van de twee vrouwen, de andere is Ellen, een van de ICT-ers. Ze is een mooie vrouw, mijn leeftijd en lesbo, dus binnen de ICT-club hoeft er niet 'geconcurreerd' te worden. Voor alle duidelijkheid zeg ik er nog maar even bij dat ze in niets voor de mannen onderdoet. Ze wenst niet als vrouw, maar als collega behandeld te worden.

Dorien is 51, getrouwd, geen kinderen en het prototype van 'secretaresse van het jaar'. Ze kent alle deadlines en alle af­spraken en houdt iedereen daar aan, weet smoezen te verzinnen waar elke opdrachtgever in trapt en is tussen de bedrijven door ook nog "Lieve Abby", bij wie je met elk probleem terecht kunt. Toen mijn scheiding eraan zat te komen had ze een willig oor, vond het jammer voor me en wond er geen doekjes om: Het is een combinatie van werkoverleg en ondernemingsraadvergadering.

We zijn natuurlijk veel te klein voor een OR, maar iedereen mag alles aan de orde stellen, waar normaliter in een OR over gepraat wordt en Willem gaat daar serieus en zakelijk op in. Een jaar of zo geleden stelde een van mijn collega's voor dat iedereen een leaseauto van de zaak zou krijgen. Hij bracht het als een soort grap, maar ik wist dat hij het wel degelijk meende.

Willem was er kort over: Wij worden niet ingehuurd omdat we in een dure slee komen voorrijden. We gaan onze tijd niet zitten verdoen in files. Naar een klant buiten de stad ga je met de trein en zo nodig een taxi.

Als het helemaal niet anders kan, huur je een auto. Als jij indruk wil maken met een dure auto koop je er maar een. De enige die met de auto naar dit overleg komt is Karel. Zijn vader had 'Korsakov'. Ik heb vooral met Ellen zitten praten. Ze vertelde dat ze voor het eerst serieus overwoog te gaan samenwonen. Ze heeft gelukkig geen broers. Op die manier kon ik nog wat genieten van de relatieve koelte voor het echt klammig ging worden. Ik begon in de Bijenkorf.

Daar kon ik mezelf meteen op een slagroomtompoes trakteren. Ik liet die tompoes bijna op de grond vallen toen ik achter mij ineens mijn naam hoorde roepen.

Het was Arqam in charmant gezelschap. Ik kon naast hem zitten en zat dus tegenover dat charmante gezelschap. Ik heb hem een paar dagen geleden in de kroeg ontmoet. Hij valt wel mee voor een Nederlander. Ivar, dit is mijn zus Farah, met f, a, r, a, h. Voordat je het vraagt of denkt: Ik wil wat kleren kopen en Farah vindt dat ik absoluut geen smaak heb en zonder toezicht de meest vloekende kleuren bij elkaar koop.

Niet zij, maar ik word dus begeleid. Je zakt meteen een paar sociale lagen om het zo maar eens uit te drukken. Je zal wel kassière bij de Aldi zijn of zoiets. Ze woont nog bij haar ouders. Ze moet nog een jaar. Ze wil daarna wetenschappelijk onderzoek gaan doen naar de problemen die voortkomen uit het opgroeien met twee of drie talen. Daar komt nog een keer Nederlands bij. Ga d'r maar aan staan.

Ik had nog wel een tijdje met Farah willen doorpraten. Ze is wat de Amerikanen 'a sight for sore eyes' noemen. Maar laat ik niet teveel gaan fantaseren en illusies maken. Ik zal toch wel minimaal zo'n tien jaar ouder zijn. Ze zal keuze genoeg hebben in haar eigen leeftijdsgroep, als ze al geen keuze gemaakt heeft. De kennismaking met die twee bracht me er wel toe te gaan kijken of ik een goed boek over Marokko en dan vooral over de cultuur zou kunnen vinden.

Die cultuur nemen ze immers overal met zich mee en wordt nog doorgegeven aan de kinderen. Ik zag hier en daar wel wat boeken, maar had geen idee of dat goede boeken waren. Ik denk dat ik Arqam maar eens ga vragen of hij wat titels kan adviseren. Nee, ik ga niet van de gele­genheid gebruik maken hem te vragen naar het telefoonnummer of e-mailadres van zijn zus. Vandaag was ik wat later op dan gebruikelijk. Ik had mij weer eens laten verleiden om gisteren naar een feestje te gaan.

De belangrijkste reden was het goede weer, zodat het zich allemaal in de tuin in plaats van in een volgepropte kamer kon afspelen. Dat dacht ik tenminste een paar dagen geleden toen ik "ja" zei, omdat de weersverwachting er goed uitzag.

Dat viel dus vies tegen. Ik was net vóór de onweers bui binnen. Een collega met wie ik meer dan met andere samenwerk vierde zijn verjaardag. De mensen die ik kende waren een paar andere collega's. Verder waren er familieleden, vrienden en buren.

Er was ruim voldoende drank en er was een koud buffet met zeer smakelijke hapjes. Het eerste couplet gaat zo: Gemurmel dröhnt drohend wie Trommelklang, gleich stürzt eine ganze Armee, die Treppe herauf, und die Flure entlang, dort steht das kalte Buffet.

Zunächst regiert noch die Hinterlist, doch bald schon brutale Gewalt, da spießt man, was aufzuspießen ist, die Faust um die Gabel geballt. Mit feurigem Blick und mit Schaum vor dem Mund kämpft jeder für sich allein, und schiebt sich in seinen gefräßigen Schlund, was immer hinein passt, hinein.

Ik deed echt mijn best om te 'circuleren' en met 'vreemde' mensen te praten. Dat lukte me soms wonderwel. Het netto resultaat was, dat ik pas tegen mindernacht begon aan mijn fietstocht van Amstelveen naar huis. Het was gelukkig wel weer droog. Gezien het aantal genuttigde consumpties hield ik het tempo maar aan de lage kant.

Ik was dus pas na enen thuis, waar ik nog een whisky nam en wat zat te zappen. Ik ben nu bij mijn eerste koffie en paracetamol maar eens wat vroeger op de dag aan het schrijven geslagen. Moet ik nou blij wezen dat ik al een vaste lezer heb? Ik kan die commentaren van die Rajib natuurlijk deleten, maar dan word ik weer beschuldigd van discriminatie. Dan gaat hij schrijven dat ik alleen maar commentaren doorlaat waarin staat dat alles prachtig is wat ik schrijf.

Dus, Rajib, schrijf wat je wilt en ik zal het ongewijzigd laten staan. Ik heb voordat ik aan dit blog begon Arqam een mailtje gestuurd, waarin ik vraag of hij de teksten van die Rajib eens wil lezen en er commentaar op wil leveren. Tussendoor heb ik even gedoucht. In die tijd kwam er al een mailtje terug van Arqam: Die jongen zal het wel moeilijk hebben.

Als hij zich op deze manier uitleeft is er niet zo veel aan de hand. Ik heb mij laten vertellen dat in de zeventiger jaren wel de kreet gebruikt werd "Never trust anyone over thirty. Als je daar ook voor voelt kunnen we misschien eens samen, dat wil zeggen: Laat me even weten. Ik ga eerst die kater er maar eens goed uitfietsen. Ik fiets er ongeveer een half uurtje over. Als ik me kwaad maak kan ik het in een kwartier doen, maar ik heb geen zin om bezweet op het werk aan te komen.

Waarom schrijf ik dat eigenlijk hier? Wie kan het nou interesseren of ik nat of droog op mijn werk kom? Als ik nog eens nalees wat ik tot nu geblogd heb, denk ik niet dat er veel mensen zijn die dat ademloos zullen lezen. Als het al gelezen wordt natuurlijk. Tot nu toe hebben, voor zover ik weet, alleen Arqam en die Rajib het gelezen. Die Rajib zal hier wel via googelen zijn gekomen. Misschien heeft hij er wel zijn taak van gemaakt het internet af te zoeken naar sites waarin iets onaardigs over Allah, Mohammed of de islam in het algemeen wordt gezegd om vervolgens zijn banvloek uit te spreken.

Toch is het vreemd: Toch schrijf ik en dat wordt dan het schrijven over gewone dagelijkse, bijna banale dingen. Het kan natuurlijk zijn dat ik door dat bloggen wat bewuster ga leven. Ik heb mezelf er al een keer op betrapt dat ik dacht: Zo kwam ik via dat koude buffet op dat liedje van Reinhard Mey. Die tekst heb ik op het internet gezocht en gevonden, want die ken ik echt niet uit mijn hoofd.

Dat is nu ook weer niet echt wereldschokkend, maar het geeft aan dat ik op dingen ga letten. Ik zoek als het ware naar 'materiaal'. Op een gegeven moment zal ik dat een keer op mijn werk krijgen.

Ik krijg bijvoorbeeld ruzie met een collega. Moet ik daar hier over schrijven? Ik heb zeer bewust de naam van het bedrijf niet genoemd en de namen die ik hier gebruik, ook die van Arqam en Farah, zijn niet de echte namen. Of Rajib zijn echte naam gebruikt weet ik niet, maar dat is mijn probleem niet. Ik moet daar nog eens goed over nadenken. Vanavond heb ik met Arqam gesquasht. Hij belde vanochtend om een afspraak te maken. We spelen allebei zo'n beetje op hetzelfde, niet zo vreselijk hoge niveau, dus dat ging best lekker.

Bij het biertje na afloop vertelde ik hem over de nieuwste 'bijdrage' van Rajib aan mijn blog die ik bij mijn lunch had gelezen toen ik even inlogde. Wat kan het hem nou schelen wat ik daar schrijf? En ik zit toch niet voortdurend mijn gal te spuwen over de islam en islamieten?

En voor de wat fundamentalistische christenen zijn islamieten nog steeds gewone heidenen, die het ware licht nog niet hebben gezien. Als je een week lang over andere dingen schrijft verliest hij zijn interesse wel. Ik vond het trouwens wel aardig om te lezen dat je je bijna verplicht voelt iets te schrijven. Het is inderdaad niet wereldschokkend wat je schrijft, maar ik ben wel benieuwd welke kant het uiteindelijk op gaat. Even na tienen ging ik naar huis.

Ik checkte mijn e-mail, dat doe ik voortdurend, en zag dat er nog een reactie was geschreven. Dan wordt er door die website automatisch een mailtje gegenereerd. Ik vraag me af waarom iemand "anoniem" op een blog reageert. Je kunt daar gewoon Jan, Piet of Klaas invullen, want ik kan toch niet controleren of de eigenlijke naam misschien Sjoerd of Cassandra is.

Deze 'anoniem' hoeven we trouwens niet tot de slimsten te rekenen. Dat Arqam niet is wie hij zegt dat hij is wist ik ook al, want - zoals ik al eerder schreef - hij heet geen Arqam. Misschien dat 'anoniem' toevallig ene Arqam kent, die hij verdenkt van het lidmaatschap van de Hofstadgroep of iets dergelijks, maar die zullen zich niet tegoed doen aan bier, want dat mag niet van Allah. Als ik nog een mobieltje zou moeten kopen, zou ik waarschijnlijk de enige Nederlander zijn die nog niet zo'n ding had en wat wil die 'anoniem' dan?

Dat ik hier mijn nummer geef zodat hij me kan waarschuwen voor de meest vreselijke gevaren? Moet ik mijn omgeving voortdurend afspeuren naar rondsluipende allochtonen? Ik zie twee mogelijkheden. De eerste is dat 'anoniem' de tegenvoeter is van Rajib: De andere mogelijkheid is een grappenmaker.

OK, daar gaat ie: Als het zo nog een tijdje doorgaat, is dit geen blog meer maar een forum, waarin mensen met elkaar van gedachten kunnen wisselen. Maar goed, als ik heel eerlijk ben, geef ik toe dat er iets zit in wat Rajib zegt. Er zat een element van belachelijk maken in mijn opmerking.

Dat soort opmerkingen maak ik trouwens ook wel eens over God en Jahweh. Ik vind het nou eenmaal vreemd dat mensen hun leven laten leiden door hogere machten, de toevallige stand van de planeten of de tarot­kaarten die toevallig tevoorschijn komen. Ik weet dat mensen mijn opmerkingen als kwetsend kunnen ervaren, maar toch doe ik het en ik niet alleen.

Ik zal, in ieder geval bij het schrijven, wat beter op mijn woorden gaan letten en nog een keer doorlezen voor ik publiceer. Die 'Del-knop' zit niet voor niets op het toetsenbord. Weten dat je ook gelezen wordt moet toch wel enige invloed op het schrijven hebben. Wat eerst een theoretische mogelijkheid leek blijkt nu werkelijkheid te zijn. Ik kan natuurlijk blijven schrijven wat ik wil, want geen enkele toevallige lezer kent me. Niemand kan verhaal komen halen.

Ga nou niet denken dat je maar even in het telefoonboek van Amsterdam hoeft te kijken om achter mijn adres te komen. Hoeveel Lundgrens wonen er nou helemaal op het Javaeiland in Amsterdam? Dat zal ik je vertellen: Heb ik mij niet laten vermelden in het telefoon­boek? Het zou ook kunnen dat ik helemaal niet Ivar Lundgren heet. Het zou zomaar kunnen dat dit blog niet is wat het voorgeeft te zijn.

Ik heb eens gegoogeld op "Ivar Lundgren". Er moest alleen gezocht worden in Nederlandse pagina's in de Nederlands taal. Zou ik geen onderdeel kunnen zijn van een terroristische cel of van een andere criminele organisatie? Iedereen weet intussen dat geheime diensten het telefoon- en mailverkeer nauwlettend volgen.

Die kun je dus beter niet gebruiken als je met je maatjes overleg pleegt of afspraken maakt. Wat doe je dus? Je begint een weblog en spreekt af dat uit een blog alleen ieder vijfde woord van elke zin van belang is.

Hoe kraakt een geheime dienst een code als ze niet eens weet dat er een code is? Er zijn alleen al ruim zes miljoen 'Hyvers' in Nederland. Als ze dat allemaal moeten gaan bijhouden. Misschien heb ik nu wel terroristen of criminelen aan een idee geholpen. Ik zou die 'Del-knop' kunnen gebruiken! Dat niet-meer-thuis-werken heeft eerder zijn beslag gekregen dan ik zelf voor mogelijk had gehouden.

Dat komt door dit blog natuurlijk maar vooral door de belangeloze en onverwachte 'medewerking' daaraan door Rajib. Moet ik hem serieus en letterlijk nemen? Ik heb een enigszins vaag beeld van hem: Daarop reagerend is hij doorgedraaid naar fundamentalisme en fanatisme. Een andere vraag is of hij alleen werkt of in een groep. Als ik die vragen bevestigend zou kunnen beantwoorden, zou ik meteen naar de politie moeten stappen.

Die zou dan bij de internetprovider kunnen nagaan waar de reacties op mijn blogs vandaan komen. Maar ik ben er haast zeker van dat Rajib, als hij werkelijk kwaad in de zin heeft, niet vanaf zijn eigen pc zijn reacties schrijft en verstuurt. Doet hij dat wel, dan is hij óf uitermate dom, dus te dom om wat dan ook te beramen en uit te voeren, óf hij is gewoon een grappenmaker, die noch allochtoon, noch islamiet is.

Daar ga ik de politie niet mee lastigvallen. Vanuit mijn werk ben ik alleen naar huis gefietst om even te douchen en een korte broek en een ander T-shirt aan te trekken.

Het was nog behoorlijk warm en klammig dus het leek me wel een goed idee om op het terras bij het Muziekgebouw aan 't IJ wat te gaan drinken en eten.

Je hebt daar een mooi uitzicht over het IJ en dicht bij het water is het toch net even koeler, denk ik dan maar. Vlak voor ik naar huis ging had ik Arqam gebeld of hij daar ook niet voor voelde. Dat voelde hij zeker en mocht hij dan Farah meenemen? Nou, daar had ik weer geen enkel bezwaar tegen.

Dat kon het uitzicht alleen maar verder verfraaien. Ik ben twaalf jaar ouder dan Farah weet ik nu. Ik moet dus gewoon verstandig blijven en me geen illusies zitten maken. En wat voor illusies ik me ook zou maken, de komende vier weken zou ik daar helemaal niets mee kunnen doen. Zaterdag vertrekt ze voor vier weken naar Quarzazate in het zuiden van Marokko.

Ze gaat grootouders en andere familieleden daar in de buurt bezoeken. Ze heeft wat meer band met Marokko dan Arqam. Ik kan me hier beter en verder ontwikkelen.

Ik ga er nu voor de vijfde keer heen. Ik ga echt niet zeggen dat het voelt alsof ik thuis kom, maar ik voel me daar ook geen toerist. Ik praat met mijn moeder vaak met opzet in het Berbers, dat wilde ik als kind al, zodat ik me daar ook goed verstaanbaar kan maken en ook goed met mijn familie daar kan praten.

En is het nog een hartstikke mooi land ook. Ik had een goed excuus om naar haar te kijken en dat deed ik dus met overgave. Al was ze compleet gesluierd geweest met alleen een spleetje om doorheen te kijken, dan zou je nog helemaal hoteldebotel kunnen raken.

Je zou haast begrip krijgen voor die mannen die willen dat hun vrouw een boerka draagt die ook de ogen nog afschermt. Ik zal verdere beschrijvingen achterwege laten en ga ter ontnuchtering nog even naar het laatste NOS-journaal kijken. Daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden, ik bedoel dat mensen waarover ik schrijf dat ook nog wel eens zouden kunnen lezen. In het gewone dagelijkse leven zal ik een vrouw die ik voor de tweede keer ont­moet, hoe mooi ik haar ook vind, echt niet meteen vertellen dat ze zulke mooie ogen heeft.

Niet dat daar iets tegen is, maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar. Wat ik nu schrijf zal Farah ook weer lezen, maar dat moet dan maar. Ik heb me nu eenmaal voorgenomen hier te schrijven wat er zo al in me opkomt. Ik voel me aan de ene kant wat 'ongemakkelijk' omdat ik me zo bloot gegeven heb, aan de andere kant is het niet zo slecht dat de dingen maar duidelijk zijn.

Ik heb in ieder geval vier weken om rustig over deze situatie na te denken. Daarna moet ik wel weten hoe ik moet reageren op een mailtje van Farah. Vanochtend herinnerde Dorien me aan een deadline. Ze had intussen van Willem gehoord dat ik minder thuis ga werken. Je hebt volkomen gelijk dat je dat wilt verminderen, maar de klant heeft geen boodschap aan onze manier van werken.

Die heeft een contract met een opleveringsdatum. Ik zal het weekend dus niet veel de deur uitkomen. Daar had ik toch al niet op gerekend, want het zou behoorlijk buiig gaan worden. Intussen lijkt het weer mee te gaan vallen. Op het KNMI kun je ook niet meer vertrouwen. Naar aanleiding van de reacties van Rajib heb ik weer eens wat zitten googelen met 'terrorisme'.

Zo kwam ik terecht op de site van de 'Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding'. Nou, dat ziet er niet best uit: Dit betekent dat de kans op aanslagen in Nederland reëel is. Ik ga niet beweren dat ik een groot mensenkenner ben, maar de Farah die ik nu twee keer ontmoet heb kan ik me niet voorstellen als een vrouw die met een lief lachje een bom achterlaat op een metrostation tijdens de spits.

Ik zie ook nog geen Arqam voor me die onder het genot van een pilsje een aanslag op Wilders of de ontvoering van Balkenende zit voor te bereiden. Ik heb ook nooit iemand horen zeggen dat hij bepaalde plaatsen of vervoermiddelen mijdt omdat de kans op een aanslag 'reëel' is.

Morgen stroomt heel Amsterdam weer vol met mensen die naar die boottocht van "Gay Pride" komen kijken. Dat lijkt me een ideale gelegenheid voor een terrorist om een 'statement' te maken. Maar er zal niet veel ergers gebeuren dan een flinke plensbui.

Arqam stuurde me een mailtje: Als broer kijk je natuurlijk want anders naar haar, maar ik kan me voorstellen dat je Farah een leuke en mooie meid vindt. Ik heb wel eens de indruk dat je daarin niet helemaal alleen staat. Verder zal ik me nergens mee bemoeien. Zullen we dinsdag weer gaan squashen? Hoeven daar ook niet meer over na te denken. Vanochtend belde mijn moeder. Ze begon zoals gewoonlijk met te zeggen dat ze me veel te weinig zagen.

Ik ben vandaag met mijn werk veel verder opgeschoten dan ik verwacht had, dus ik zei maar dat ik morgen wel wilde komen. Dat vond ze geweldig, want mijn zus komt ook en die heeft een verrassing. Ze mijn moeder wilde niet zeggen wat die verrassing was. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden: Ik zal wel te horen krijgen dat ze erin geslaagd zijn. Zijn mijn ouders over een tijdje opa en oma.

Daarin heb ik ze nogal teleurgesteld. Zoals het er nu naar uitziet zal er geen volgende generatie met de naam Lundgren zijn, althans niet in onze tak. Ik maak het morgen niet te lang, dan kan ik wat meer schrijven dan vandaag. Ook als ik laat thuiskom, ga ik nooit meteen naar bed. Ik drink nog een wijntje, zap wat langs de tv-kanalen en ik check nog even mijn e-mail. Er was één bericht. De afzender was daan hotmail. Ik ken geen Daan. De tekst van het mailtje was: Hallo Ivar, Ik kwam bij toeval op jouw blog terecht.

Je moet ineens gaan nadenken over vragen die met allochtonenproblematiek te maken hebben. Ik ben al wat langer bezig met die problematiek, vooral met wat ik maar even de 'duistere kant' van die problematiek noem.

De overgrote meerderheid van de allochtonen hier is van onbesproken gedrag en wil niets liever dan een goed inkomen en goede leefomstandigheden.

Maar we kunnen er niet omheen dat er ook een aantal is met een wat be­perkte visie op de westerse wereld. Zij menen dat ze het aan Allah en de Profeet verplicht zijn hun geloof te vuur en te zwaard uit te dragen. We weten allemaal waar dat toe kan leiden. In New York, Londen en Madrid hebben ze het aan den lijve ondervonden. In ons land heeft dat tot nog niet meer dan één moord en enkele bedreigingen geleid. De Nederlanders denken dus dat het hier niet zo'n vaart zal lopen. Zou het misschien zo kunnen zijn dat hier voldoende preventief toezicht is, zodat uitwassen hier al in de kiem gesmoord worden?

Jij hebt inmiddels kennis gemaakt met twee goed ingeburgerde allochtonen. Dat soort contacten kan heel waardevol zijn omdat daardoor de uitwisseling van kennis en ideeën tussen verschillende culturen op gang blijft. Ik blijf jouw blog volgen omdat ik daar misschien ook wetenswaardige dingen uit kan halen.

Ik kan me ook heel goed voorstellen dat je in je blog niet alles opschrijft. Je moet de privacy van anderen in ere houden. Als je echter iets hoort wat toch wel interessant of opmerkelijk is, zou ik dat graag via e-mail van je horen. Het spreekt vanzelf dat ik die informatie vertrouwelijk zal behandelen. Met vriendelijke groet, Daan. Als er iemand achter mijn e-mailadres kan komen omdat hij mijn blog heeft gelezen, kan ik me daar maar één ding bij voorstellen: Die iemand wil mij nu kennelijk als onbetaalde informant inschakelen.

Ik ga dat mailtje niet beantwoorden. Dat antwoord geef ik hier: Dat deze overheidsdienst zich qualitate qua ietwat paranoïde gedraagt, kan ik me nog voorstellen, maar als haar medewerkers verwachten dat ik pas een goede, 'den vaderland getrouwe' Nederlander ben als ik me net zo paranoïde ga gedragen, zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. Het is al erg genoeg dat ze nu mijn persoonlijke gegevens bij mijn internetprovider hebben opgevraagd.

Word ik nu geschaduwd, bén ik al geschaduwd om erachter te komen wie Arqam en Farah zijn? Gaan ze die nu ook volgen om er na een tijd achter te komen dat ze hun geld en menskracht beter op een andere manier hadden kunnen besteden?

Als Arqam nu een ander squashmaatje gaat zoeken, zal ik hem dat niet eens kwalijk nemen. Misschien moet ik nu wel gaan doen wat die 'anoniem' in zijn eerste reactie schreef: Of Arqam moet om zich heen gaan kijken. Van dit soort dingen word ik niet echt vrolijk. Voorlopig zie ik nog geen reden dan maar te stoppen met dit blog. Ik houd er niet van dat anderen proberen mijn manier van leven te beïnvloeden.

Als die Daan doorgaat mij mailtjes te sturen, kan hij er zeker van zijn, dat ik ze hier compleet en ongewijzigd openbaar zal maken. Ik kan me niet voorstellen dat hij dat wel een goed idee vindt. Hij was niet van plan onze squashplannen te herzien, dus hij zou er gewoon op de afgesproken tijd zijn.

Het squashen ging weer lekker en het biertje erna viel uitstekend. Uiteraard praatten we ook nog even door over dat mailtje van Daan. Ze moeten inmiddels ook gelezen hebben dat ik nauwelijks meer dan jij van radicale allochtonen of islamieten weet.

Wat ik jou kan vertellen en wat jij dan zou kunnen doorgeven, valt in het niet bij wat ze heel simpel uit tijdschriften of van het internet kunnen halen. Het leek Arqam onwaarschijnlijk dat zo iemand achter mijn e-mailadres zou kunnen komen. We, ik eigenlijk, stapten over naar een aangenamer onderwerp. Ik vroeg hem of hij al wat van Farah gehoord had. Die terroristen zijn ook niet gek. Die weten dat alle mobiele telefoongesprekken getraceerd kunnen worden. Ik moest je de groeten doen.

Of ik je de groeten wilde doen. Ik ben niet iemand die een mooie vrouw alleen maar mee uit vraagt om iedereen te laten zien dat ik zo'n veroveraar ben. Hoe zit het met jou eigenlijk in de relatiesfeer?

Als me dat geen bal aangaat, mag je dat rustig zeggen. Hij is ook allochtoon en kon niet meer tegen de bedreigingen uit zijn omgeving op. Ik ben niet verliefd op je of zo. Wat dat betreft ben je mijn type niet. Ik heb nog wel een paar mannelijke vrienden. Dat heb ik niet. Het kan me ook geen bal schelen. Weet je familie het wel? Die zitten er niet mee. Nou ja, mijn ouders vinden het wel jammer dat de familienaam niet wordt voortgezet.

Maar ik heb begrepen dat jouw ouders daar ook mee zitten. Wat zeuren de mensen nou eigenlijk over verschillen tussen allochtonen en autochtonen?

Morgen ga ik met de Thalys heen en weer naar Brussel. Ik heb die modeketen mijn conceptplan per e-mail voorgelegd. Het is de basis, zeg maar, die ik ga gebruiken voor de software die ik voor ze ga ontwikkelen. Jérôme zal er uiteraard ook bij zijn. Ik heb hem uitgenodigd deze keer op mijn kosten die worden toch doorberekend aan de klant ergens wat te eten. Hij mag het restaurant uitzoeken. De Thalys is net uit Roosendaal vertrokken.

Rond half elf ben ik op Amsterdam Centraal, dus om elf uur ben ik wel thuis, maar ik begin nu maar vast aan mijn blog. Met Jérôme was ik het gauw eens. De man van de modeketen heeft nauwelijks iets gezegd. Die vaart blind op Jérôme en gelijk heeft ie. Ik moest tegen achten de trein hebben, maar we hadden ruim de tijd om vóór het eten, dicht bij het station, ook nog wat te drinken.

Die Rajib is wel een volhoudertje. Ik dacht dat hij het wel zou weten te waarderen dat ik me niet laat inhuren om zijn - hoe noem je dat, medeallochtonen? Hij lijkt me zo iemand die alleen meer halflege en nooit halfvolle glazen muntthee, natuurlijk ziet. Afgelopen zondag heb ik niet geblogd, omdat ik later thuiskwam dan verwacht. Ik heb daar verder niets meer over geschreven. Waarschijnlijk heb ik het verdrongen. Niet dat het zo'n vreselijke dag was, alles ging z'n normale gangetje: Inderdaad is Ans in verwachting en zij en Peter zijn uiteraard helemaal opgetogen.

Ze worden een echt gezinnetje. Ik hoop dat ik een beetje enthousiast overkwam toen ik ze met het blijde nieuws feliciteerde. Mijn ouders zijn natuurlijk ook helemaal door het dolle. Maar het vreemdste komt nog. Ik stond, niet zo lang na het eten, al op het punt weg te gaan, toen mijn vader wat vertelde. Vorige week vrijdag werd hij op weg naar huis op de provinciale weg aangehouden.

Een routinecontrole, zei een van de agenten, en of hij ook even de papieren mocht zien. Bent u soms familie van Ivar Lundgren? Ik heb hem een keer in een café in Amsterdam ontmoet en toen hebben we wat zitten praten. Als hij Jansen had geheten zou ik dat al lang vergeten zijn.

Doet hij niet iets met computers? Ik kon me ook die hele man niet herinneren. Ik zal best eens met iemand in een kroeg gepraat hebben. Ik kan zelfs mijn naam genoemd hebben. Maar ik weet zeker dat ik nooit in een kroeg over allochtonen begin.

Al was het alleen maar omdat ik dan weer al die bevooroordeelde borrelpraat over me heen krijg. Na dat mailtje van die Daan begrijp ik het allemaal wat beter. Die agent was geen agent, maar een AIVD-er die aan het 'vissen' was.

Eerst maar even kijken of we van z'n vader iets te weten kunnen komen. Voor zo'n dienst is het een koud kunstje om uit te zoeken wie iemands vader is, waar die woont en werkt en hoe hij naar zijn werk gaat. En dat allemaal omdat ik uit een lijstje met Marokkaanse namen op het internet zo maar willekeurig een voor- en ach­ternaam kies. Eigenlijk moet ik hopen dat ze mijn gangen volgen.

Dan komen ze al gauw tot de ontdekking dat ik gewoon naar mijn werk ga en dat ik niet gek veel mensen zie, waaronder precies één 'Marokkaan' die zich Amsterdammer noemt. Hij is nog een geboren Amsterdammer ook. Ik ben een geïmmigreerde Drent, die hier pas na zijn studietijd kwam. Ik denk dat ik dat maar niet ga doen. Door het tijdsverschil is het vaak alleen maar op ongunstige tijden te zien ook: En wat mis je nou als je een sportevenement niet gezien hebt?

Na alle plensbuien was het gelukkig droog toen ik naar huis fietste. Tussen de middag heb ik zitten praten met Ellen. Ze wist natuurlijk niet dat ik een blog heb tegenwoordig. Dat zou ze thuis eens gaan lezen. Ze zijn net als Nederlandse conservatieven, het 'hoort niet', of 'zoiets doen wij niet'. Voor haar ouders ben ik een gewone vriendin, met wie ze af en toe gaat winkelen of bij wie ze op bezoek gaat.

Lesbo zijn heeft zo zijn voordelen: Maar ja, bij die Arqam is het juist weer afgeknapt. Ze waren duidelijk wat te opvallend homo. Mensen kunnen elkaar toch behoorlijk in de weg zitten. In mijn brievenbus lag een briefje. Het lijkt handgeschreven, maar het is gewoon getypt met een lettertype dat veel mensen gewoon op hun pc hebben. Ik heb het gescand. Wat moet ik hier in godsnaam mee?

Waar slaat het nou op dat mensen mij in de gaten houden? Hij of 'ze' volgen duidelijk mijn blog, maar zijn Rajib, Anoniem en Daan nou dezelfde grappenmaker? Voorlopig ga ik maar uit van het laatste. Eigenlijk ken ik mijn buren niet. Het zou dus best kunnen zijn dat iemand in deze flat dat briefje in mijn bus gedaan heeft, nadat hij of zij toevallig op mijn blog is gekomen.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand half Amsterdam, laat staan half Nederland, doorrijdt om dat briefje bij me in de bus te gooien. Als ze me bang willen maken, kunnen ze dat soort teksten ook gewoon als reactie op mijn blog plaatsen. Ik blijf gewoon bloggen. Mijn blog gaat een heel andere richting op dan ik me voorgesteld had, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is gewoon een aardige afleiding. Ze vindt dat ik er wat al te luchtig mee omga. Waar het allemaal op neerkomt is, dat ik me er vandaag wel voortdurend mee heb beziggehouden, wat niet bevorderlijk was voor de voortgang van mijn werk.

Dat zal ik dan in het weekend weer moeten goedmaken, maar geweldig fiets- of terrasjesweer wordt het toch niet. Zouden andere bloggers nou ook last hebben van zulk raar gedoe? Een enkele keer kijk ik wel eens op andere blogs, maar je ziet zelden reacties, terwijl ze toch bedoeld zijn om de communicatie te bevorderen.

De communicatie die het mij heeft opgeleverd is niet direct iets om over naar huis te schrijven. Ik kan elk ogenblik stoppen met dit blog, maar voor mijn gevoel geef ik dan toe aan een bepaald soort druk en dat is het laatste waar ik zin in heb.

Bovendien garandeert dat niet dat de AIVD of 'ze' van dat briefje met hun activiteiten stoppen. Wat ze verder ook doen, ik zal daar hier steeds melding van maken. Als het ooit nodig mocht zijn, hoef ik niet in mijn geheugen te graven om te weten wat er toen en toen gebeurde.

Ja, ik weet het: Ik heb gisteren voor het slapen niet onrustig liggen woelen vanwege dat briefje. Aan dit blog kun je dat niet zien, maar ik heb na de vorige zin een tijdje zitten nadenken.

De vraag was niet: Dan bestaat er een kleine soort haring die leeft in de Oostzee of Baltische zee, wat dezelfde is, en die kreeg de naam Clupea membras De haringen in het blik zijn merkbaar deze kleine haringen.

In het Zweeds is het woord voor de gewone haring ; "sill" en voor de Oostzeeharing wordt dat "strömming" In Afrika heb ik ooit een klein zoetwaterharinkje gegeten, dat " ndagala " genoemd wordt Als er nu nog eens ergens gepraat wordt over surströmming, dan kunnen we meepraten! We hebben het geproefd! Dan weten we het niet meer van de info op de filmpjes van You Tube, waar de commentaar die je daar hoort meestal komt van mensen die weinig gewoon zijn. Toen ik nog een jong broekje was en pas was begonnen met les geven werkte ik tijdens de weekends af en toe in een restaurant dat nu al lang geleden ter ziele is gegaan.

De baas van de zaak bezat een indrukwekkende bibliotheek, niet de kast was indrukwekkend, maar de inhoud ervan. Uitsluitend boeken die betrekking hadden op de keuken maar geen enkel receptenboek was er in te vinden. De man had dan ook een ongebreidelde fantasie als het op koken aankwam Daar vond ik het boek van August Kettner; "Kettner's Book of the table" Kettner was de eigenaar van een chique negentiende eeuws Londens restaurant.

Het boek stond vol verhaaltjes van allerlei aard, onder andere beschreef Kettner hoe de oude Romeinen het aan boord legden om het zolang vol te houden tijdens hun legendarisch vreetpartijen Mogelijkheid één was om een overvolle maag leeg te maken in het "vomatorium" Men liet zich naar het vomatorium kotsruimte dragen, kietelde dan de keel met een pauwenveer en de rest volgde vanzelf..

Ofwel nam men van thuis uit reeds zijn voorzorgen en bracht pilletjes mee die de spijsvertering bevorderen Deze pillen werden gemaakt van het maagsap van jonge varkentjes en ze werden gebruikt om de werking van het menselijke maagsap te versterken. Een biggetje werd gedurende enige tijd uitgehongerd.

Op het ogenblik dat het zou geslacht worden, zette men het zwijntje de meest aanlokkelijke spijzen voor, doch zodanig dat het beestje er net niet aan kon. Als dan het speeksel uit zijn muil kwijlde, en zijn maagsappen terwijl in grote hoeveelheden afgescheiden werden, werd het beestje gekeeld. Het maagsap werd dan zo vlug mogelijk opgevangen en gedroogd in de zon. Van het bekomen poeder rolde men pilletjes; een paar van deze pilletjes deden de meest zware maaltijd in een mum van tijd verteren.

Gaia bestond toen al maar Michel Vandenbosch nog niet! Of het verhaal waar is weet ik niet maar zoals de nazaten van de Romeinen het zeggen; " Se non è vero, è ben trovato " Maar het blijkt echt waar te zijn! Tijdens diezelfde periode, ik was toen dus een jonge leraar, jong in beide betekenissen, ik gaf wel les maar moest zelf nog veel leren Zo gaat het dikwijls! Op een mooie dag - waarom gebeurt dat altijd op een mooie dag - zou ik met de leerlingen een vruchtenbavarois maken Zo een romige, wiebelende gelatinepudding met vruchtensmaak!

Keuze genoeg uit diverse smaken, sinaasappel, citroen, aardbei, framboos, noem het maar! Maar ik koos voor ananas Zo maar, die had ik nog nooit gemaakt. Het principe van bereiden blijft gelijk, welke vruchten er ook gebruikt worden. Verse ananas was toen nog niet zo vlot te verkrijgen als nu Dus de bavarois zou een beetje een exotisch tintje krijgen!

Zo hoopte ik toch! Goed, tijdens de les, geen enkel probleem, alles lukt mooi, er gebeuren geen ongelukken. De leerlingen slaan mekaar de kop niet in en de bavarois in wording gaat in de koelkast om op te stijven Tijdens de dienst, even voor de bavarois moet opgediend worden, halen we die uit de koelkast om hem om te keren op een serveerschotel en om de bavarois te versieren met verse vruchten en slagroom Men keek toen nog niet op enkele calorieën meer of minder En dan, grote consternatie..!

De bavarois was niet opgesteven. De pudding was vloeibaarder geworden dan hij was, voor hij in de koelkast ging Niemand begreep er wat van Ik had goed gecontroleerd tijdens het bereiden van de bavarois en alles was verlopen volgens de regels van de kunst Maar nu dit, wat was er gebeurd!?

De sukkels die aan "onze" tafels zaten mochten zonder dessert terugkeren naar de klas Toen ben ik beginnen navraag te doen bij personen die het zouden moeten of kunnen weten maar met nul op het rekest Alleen, de onderdirecteur van de school, die voorheen pasteibakker was geweest, had ooit ergens gelezen dat je van verse ananas geen bavarois kan maken Met ananas uit blik zou er geen probleem zijn Ik had een verse ananas gebruikt, om de bavarois in mijn onwetendheid een extra frisse smaak te geven Zo kwam er nog een tweede raadsel bij.

Veel later, wel meer dan tien jaar later, werk ik in een hotel in Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Ik was er toen nog maar pas en moest de zaak nog wat verkennen Er werkten een tiental koks in de keuken en één ervan was bezig met een stapel kleine papaja's te schillen Een taart met papaja was één van de specialiteiten van het hotel. Voor de taart werden kleine "papaye de montagne", bergpapaja's, gebruikt. Deze papaja's zijn zeer lekker als ze gekookt worden met suiker maar ze moeten daarom wel eerst geschild worden.

Wat mij toen onmiddellijk opviel was dat de "schiller" van dienst, gele rubberen handschoenen droeg Nu ben je het niet gewoon, ik toch niet, om zo een donker gekleurde medemens vruchten te zien schillen met gele rubberen handschoenen aan Het is wel een mooie kleurencombinatie, geel en zwart! Dus vroeg ik hem waarom hij die handschoenen droeg? Als hij geen handschoenen zou dragen zou de huid van zijn handen gewoon oplossen of er in flarden afvallen, beweerde hij, door de inwerking van het sap van de papaja's Zijn even donker gekleurde collega's beaamden zijn uitleg In datzelfde hotel draaide het personeel af en toe voor zichzelf wel eens een geitje in de pot, eentje dat geen melk meer gaf Zeker al een paar keer grootmoeder geweest Zo een beest is taai, oertaai Ook daar kwamen deze papaja's aan te pas.

De koks marineerden de in stukken gesneden geit in een mengsel van fijn gemixte bergpapaja's en een massa gemalen verse pili-pili Na enkele uren stoven werd de geit door het marineren toch mals genoeg om gegeten te worden De papaja had het vlees veel zachter gemaakt maar de pili-pili maakte het vlees dan weer oneetbaar, tenzij je een gehemelte van asbest zou hebben.

Onlangs, slechts enkele weken geleden, postte ik hier het stukje over " rode vingers ". Iemand had mij op een spoor gezet om vijgenbladeren te roken en zo te gebruiken als een nieuw soort kruiderij Nog wat later komt het uit dat diezelfde vijgenbladeren melk kunnen doen stremmen. Ik vond in een boek een recept voor " panna cotta with fig leaves " Dus een "panna cotta" geparfumeerd met vijgenbladeren maar het recept mislukte hopeloos omdat de melk kabbelde telkens ze in contact kwam met de vijgenbladeren.

Ondertussen zijn we weeral enkele weken verder en ik heb al heel wat bijgeleerd over vijgen, vijgenbladeren en het melksap uit vijgen Het witte sap dat uit de vijg zelf vloeit of uit de bladeren of wonden van een tak, bezit wonderbaarlijke eigenschappen. Maar om deze eigenschappen praktisch te benutten in de keuken zal er nog heel veel experimenteerwerk nodig zijn. De smaak is er, die is heel aangenaam als hij niet overheerst, anders smaakt het eindproduct bitter.

De stremming van de melk gebeurt nogal onvoorspelbaar en het proces is moeilijk beheersbaar Maar ik ben er ondertussen toch al in gelukt om twee mooie "schattige" donzige kaasjes te maken, beide keren gestremd met het melksap uit vijgenbladeren De specifieke smaak van de vijgenbladeren zit in de kaas en is zeker niet onaangenaam Roquefort smaakt ook niet direct naar pruimen Eén van de eerste gerechtjes met de vijgenbladsmaak die ik nog bereid heb was een, Ditmaal wel mooi geslaagd en met een zeer intrigerende en subtiele smaak.

Voorlopig kan ik over dit vijgenbladerenverhaal niet veel meer vertellen omdat ikzelf nog heel wat opzoekwerk en experimenten zal moeten verrichten en ik vertel liever geen stommiteiten. Dat laat ik over aan de anderen! Wat ik wel ontdekt heb, maar dat weet ik al veel langer; alle bovengenoemde rare en onverwachte verschijnselen zowel met de ananas, de papaja, de vijgenbladeren en de functie van het maagsap van het varkentje hebben te maken met een " enzym ".

Een enzym met als naam de titel die bovenaan deze tekst staat te lezen; protease! Dit weet Wikipedia over enzymen; enzymen bevinden zich in voedsel, voor zover dat niet langdurig verhit is geweest. Ook worden ze in cellen van het organisme, van de dieren, planten, schimmels en micro-organismen zelf gemaakt. Voor de opbouw ervan zijn in een aantal gevallen vitaminen nodig. En verder volgt een zeer ingewikkelde scheikundeles. In de bavarois wordt de gelatine afgebroken door dit enzym waardoor de binding verloren gaat.

Het enzym uit de papaja kan de levende menselijke huid oplossen, want de huid bestaat ook gedeeltelijk uit dierlijke eiwitten! Het maagsap van het varkentje bevat een gelijkaardig enzym dat voedsel afbreekt, dus doet verteren Bij het gebruik van het melksap van vijgenbladeren gebeurt er iets gelijkaardigs.

Deze enzymen hebben zelfs een naam; uit de papaja komt papaïne. In de handel verkrijgbaar als een wit poeder dat ondermeer gebruikt wordt om vlees malser te maken. Papaïne kan bij marinades gevoegd worden. Eens aan de kook gebracht verliezen de enzymen hun werking. Daarom dat men met gekookte ananas uit blik wel bavarois kan bereiden, maar niet met verse ananas. Het enzym uit ananas kreeg de naam: De ananas is een bromeliasoort, vandaar.

Ook bromelaïne wordt gecommercialiseerd als " meat tenderizer " maar is in België moeilijk te vinden. Het enzym uit vijgen is " ficine " of " ficaine ", van ficus naargelang welke taal men spreekt en het maagsap van het varkentje bevat " pepsine " En er bestaan nog andere vruchten die dergelijk enzym bevatten!

De naam protease is de algemene wetenschappelijk naam om aan te duiden waarop dit soort enzym inwerkt, namelijk op eiwitten of beter, proteïnes. De naam van het doel wordt gevolgd door -ase. Als je lang genoeg in de keuken werkt kom je al vlug tot de ontdekking dat koken eigenlijk scheikunde is Bovenstaande tekst zal dat wel duidelijk aantonen dacht ik zo!?

Mijn buurjongetje dat na de vakantie naar het eerste leerjaar gaat, kwam even op bezoek en hij is er al in geslaagd om de eerste vier letters van de titel van dit stukje te ontcijferen Maar daarna volgde de desillusie! Ik weet niet in hoeverre het begrip of het woord " pan bagnat " tot in onze contreien is doorgedrongen. Toch niet echt bekend denk ik Nochtans, " pan bagnat " is een simpel iets.

Het is gewoon een broodje met een gemengd beleg; een specialiteit van mediterrane oorsprong, met als meest gekende herkomstplaatsen Nice en Cannes, twee bekende steden aan de mondaine Franse riviera! Niet toevallig twee oorden die niet op het verlanglijstje van de doorsnee toerist voorkomen.

Alleen al om er je twintigmeterjacht aan te meren ben je, je gemiddelde vakantiebudget kwijt Pan bagnat is een oud Provençaals woord en betekent letterlijk; brood in een bad of gewassen brood.

Pan , betekent brood en bagnat, bagne, Ondanks dat het broodje van welgestelde origine is, is de pan bagnat een voorbeeld van zuinig omgaan met voedsel. Iets wat je nu niet direct in verband zou brengen met de rijkeluistoestanden aan de Côte d' Azur.

Alle twee deze teksten handelen deels over het verwerken van oud brood. Want ook een pan bagnat biedt op zekere manier de mogelijkheid om verouderd brood te verwerken tot een lekker gerecht. Er is nog een tweede reden waarom ik pan bagnat als onderwerp gekozen heb. Ooit, heel lang geleden, heb ik eens les gegeven aan een troep dames, ik weet niet meer in welke context, ook niet meer wie er in die groep zat, maar onlangs, via een lange omweg kreeg ik de vraag om nog eens het recept voor pan bagnat van onder het stof te halen.

Tijdens één van die lessen heb ik destijds inderdaad dit soort broodje gemaakt. Vooral omdat ik ergens bij een bakker daarvoor speciale platte ronde broodjes heb laten bakken, dit om de pan bagnat zo origineel mogelijk te kunnen tonen.

De naam van de dame die de vraag gesteld heeft herinner ik mij wel. Dit is het lichtjes bijgewerkte recept dat ik toen voor de lessen gebruikt heb. Nu, vandaag, kan ik nog toevoegen dat bij sommige Turkse bakkers prima platte ronde broodjes te vinden zijn. Broodjes met een zeer luchtige structuur en die alle vocht heel goed opslorpen. Deze broodjes lijken zowat op een grote platte Belgische "pistolet". Misschien is dit ook een poging van de Turkse bakkers om onze "pistolets" te imiteren.

Wist je waarom een 'pistolet' deze naam gekregen heeft? Heel lang geleden was een 'pistool' , 'pistolet' in 't Frans, een muntstukje En muntstukje met de gepaste waarde om er één broodje voor te kopen Maar om verder te gaan.. Als ik dit recept nu opnieuw lees, oei, oei , dan staan er toch wel enkele kemels , fouten bedoel ik, in het recept! Ook de groene boontjes Wie heeft het in zijn hoofd gehaald om die in een pan bagnat te verwerken?

Dus de groene boontjes en de kappertjes die ik gebruikte in mijn recept zijn niet getolereerd, toch niet volgens de regels van het comité ter instandhouding van.. Wat wel toegelaten is, daarvan hebben de ayatollahs van de pan bagnat een officiële lijst opgesteld: Om in de toekomst geen vergissingen meer te begaan volgt nu de lijst met ingrediënten die wel mogen gebruikt worden en welke niet.

Een lang brood is beter dan een slecht rond brood wordt filosofisch aan het reglement toegevoegd. Desnoods mag ook fijngesneden rode ui gebruikt worden.

Naargelang het seizoen mogen toegevoegd worden;. In volgorde van ongeschiktheid;. Over de bereiding valt niet veel meer te vertellen Begin, indien gewenst, met het teveel aan kruim uit het broodje te plukken Iets wat ik soms ook zie doen met de zondagse pistolet De diehards wrijven ook nog met een teentje knoflook over het deksel van het broodje.

Kruid daarna het brood met peper en zout De lente-ui, olijven en pepertjes worden in schijfjes gesneden. Schik alle elementen in lagen in het brood en eindig met de tonijn, het ei en de ansjovis. Viersier nog met een takje basilicum. En voor degenen die nog niet onmiddellijk aan het werk moeten; een pan bagnat is een ideaal broodje voor bij de picknick of als lunchpakket tijdens lange wandelingen. Indien jullie dachten dat ik een cursus Italiaans aan het volgen ben, spijtig, maar neen!

Ooit heb ik dit boek gekregen van iemand maar ik ben vergeten van wie Waarschijnlijk kwam het uit een Italiaanse hoek en dan heb ik wel zo een vermoeden Vertaald betekent de titel ; "Hoe thuis likeuren te maken? Soms haal ik het boekje wel eens uit de kast, meestal nadat er wat misgelopen is bij de fabricatie van een of ander nieuwsoortig likeurtje Om dan na te gaan hoe het recept in het boek omschreven staat.

Likeurtjes maken is al lange tijd iets wat ik graag doe! Je kan likeur maken moeilijk een hobby noemen De activiteiten, nodig om een lekker likeurtje te bekomen, verlopen aan een slakkengangetje Doen we het vandaag niet, dan doen we het morgen wel.

Een half uurtje aangenaam bezig zijn om alle ingrediënten bijeen te zoeken en te mengen en dan een maand of zelfs nog langer wachten op het resultaat Maar eens je dan het afgewerkte lekkere drankje op tafel kan brengen na een copieuze maaltijd, dan komt het aangename gevoel Dat is mijn eigen brouwsel! Dan volgende verbaasde blikken Het principe van likeur maken is vrij eenvoudig maar zoals bij alle eenvoudige bereidingen moet er juist daarom zorgvuldig tewerk gegaan worden.

Een likeur bevat vier elementen: Om de bereiding op te starten hebben we verder wat glazen bokalen, flessen, zeefjes en filterpapiertje nodig en een rekenmachine, niet te vergeten Kruiden en specerijen zijn een veel gebruikte basisgrondstof om likeuren hun typische smaak te geven.

Denk maar aan de gekende groene of gele chartreuse , verveine , Bénedictine en niet te vergeten de vele elixirs zoals de nog steeds authentieke Antwerpse Elixir d' Anvers. Bruikbare specerijen zijn de zaden van koriander, karwij kummel , komijn, anijs, dille en verder steranijs, saffraan, vanille, koffie, kardemom en nog veel meer. Bruikbaar als inheemse kruiden zijn jeneverbessen, vlierbloesems, munt, moerasspirea, onrijpe okkernoten, engelwortel, sinaasappelschil, citroenschil, als dat inheems is?

Ook de sleedoorn, zowel de wrang smakende pruimpjes als de bloesems resulteren in een lekker likeurtje; de Britse " sloe gin ". De bloempjes van de sleedoorn leveren een amandelsmaak op en misschien niet verwonderlijk, perzikbladeren doen dat ook De mogelijkheden zijn legio. Natuurlijk kunnen er mengsels gemaakt worden van al die kruiderijen of specerijen. Denk maar aan de Scandinavische of Duitse kruidenbitters. Als tweede element is er alcohol nodig.

Die alcohol heeft twee functies. Als eerste zullen de smaakstoffen uit de kruiden of specerijen oplossen in alcohol, vooral de olieachtige smaakstoffen zoals die uit de schillen van ondermeer citrusvruchten.

Maar de smaakstoffen uit verse kruiden kunnen ook losgeweekt worden in water Maar heel belangrijk; de alcohol fungeert als bewaarmiddel en geeft natuurlijk het speciale mondgevoel Om dat te berekenen heb je die rekenmachine nodig Als alcohol hebben we de keuze uit twee of drie mogelijkheden.

Echt veel verschil maakt het ook niet uit Let wel op, zeker geen methanol gebruiken, dat is een zeer giftige alcohol die ook wel "brandalcohol" genoemd wordt!!!

Dan is er nog, en dat is volgens mij de ideale oplossing, in elke supermarkt, zelfs in de Aldi een kleurloze alcoholische drank te koop; wodka! Goedkope wodka is niets anders dan met water aangelengde alcohol! Vooral de smaak van deze wodka's is zeer neutraal.

Die alcoholsmaak verdwijnt wel nadat de likeur een tijdje kon rijpen in de kelder, of waar dan ook, maar van een likeur gemaakt met wodka kan je praktisch onmiddellijk genieten. De prijs zal wel enkele euro's per liter hoger liggen dan de zuivere alcohol, maar het smaakvoordeel weegt daar tegenop! Om een likeur te bekomen hebben we tenslotte ook nog suiker nodig. Meestal zal gewone witte kristalsuiker voldoen voor ons doel. De smaakgevende kruiden of specerijen of andere grondstoffen worden om beginnen te week gezet in alcohol.

Macereren noemt men deze bewerking in moeilijke bewoordingen. Daarvoor worden de kruiden, de zaden, de schillen en zo verder, in een goed sluitende bokaal gestopt en overgoten met de alcohol of een deel ervan. De bokaal moet goed sluiten want pure alcohol verdampt snel. Een grote weckbokaal, gesloten met de rubber ring, voldoet perfect. Hoeveel kruiden of specerijen er gebruikt moeten worden, daarvoor moet je wel ergens een recept zoeken. Ik geef hier enkel de principes op.

Misschien in het boekje, "Como fare i Liquori in casa"? Dit macereren kan en mag, vrij lang duren, tot een half jaar toe. Meestal is vier of zes weken ook al een redelijke tijd.

Dit gebeurt best in een donkere ruimte vooral om verkleuring van de toekomstige likeur tegen te gaan. Maar heel dikwijls zal de likeur in wording door enzymatische inwerking of door oxydatie toch bruin verkleuren.

Erg is dat niet. Heb je er al eens op gelet dat heel veel likeuren bruin gekleurd zijn Het bekomen extract wordt nu gefilterd. Het gemakkelijkst gaat dit door een gewone papieren koffiefilter. Nu hebben we dus een alcoholoplossing met daarin de uitgeloogde smaakstof. Soms met een mooi kleurtje. Als je bruin mooi vindt! Het alcoholgehalte in de vloeistof zal wel wat gedaald zijn, afhankelijk van de oorspronkelijke smaakgevende grondstof.

Bij droge zaden of specerijen zal er niet veel opgelost vocht in de alcohol opgenomen worden. Nu gaan we starten met een eenvoudig rekensommetje: Deze siroop moet enkele minuten koken en afkoelen. In plaats van zuiver water kan ook een aftreksel van verse kruiden in water gebruikt worden om de siroop te maken.

Wel opletten want de smaak van kruiden die gekookt geweest zijn wijken wel eens af van wat men ervan verwacht. Als deze likeur te sterk lijkt dan halen we de rekenmachine voor de dag. Dus de hoeveelheid suiker en alcohol hebben we volledig zelf in de hand. Nu hebben we ook de mogelijkheid om een eerste keer te proeven. De definitieve smaak zal nog niet optimaal zijn.

Daarvoor moet de likeur nog enkele weken of maanden kunnen rusten omdat de smaken zich nog moeten verenigen, harmonieus worden. Maar indien te sterk van smaak, dan voegen we een beetje zuiver water toe.

Gebruik daarvoor bijvoorbeeld Spa blauw. Dat water bevat slechts weinig kalk. Of gewoon gekookt en afgekoeld water doet het ook. Laat de likeur minstens enkele weken rusten vooraleer te "degusteren". Het wachten is wat meestal het moeilijkste is. Af en toe eens schudden met de bokaal of fles om eventuele onopgeloste suiker tot andere gedachten te dwingen. Glycerine is een soort vloeibare suiker die vooral een plakkerig gevoel in de mond zal opleveren, juist wat verwacht wordt van een likeur.

Uiteraard is enig experimenteren hier wel nodig maar likeur maken is eigenlijk vrij eenvoudig. Elke verandering zal natuurlijk ook een invloed hebben op de smaak. De gele schil van 8 onbehandelde bio citroenen met een dunschiller afnemen.

Laat dit trekken voor ongeveer drie weken in een donkere en koele ruimte. Een en een halve liter gekookt en afgekoeld water. Eventueel mag men hier het sap van een verse citroen aan toegevoegd worden. Dit sap geeft troebele vlokjes in de likeur. Alles mengen en liefst nogmaals enkele weken laten trekken. Maar kan ook onmiddellijk gedronken worden! Overbrengen in een mooie fles of karaf en ijskoud opdienen. Uit de diepvriezer bijvoorbeeld.

Niet te dikwijls proeven tijdens de bereiding of het loopt faliekant af Vorige week vond ik in een winkeltje, hier in de buurt, een mij totaal onbekende groente. De hard aanvoelende bleekgroen gekleurde vrucht had de vorm en het formaat van een tomaat en was omhuld met een kroon van lichtjes verlepte, groene gerafelde bladeren Hoe de groente heet?

De Pakistaanse uitbater van de winkel kon mij niet veel verder helpen. Zijn Nederlands was niet van een verstaanbare aard en hij noemde iets dat klonk als het Franse "à trois" En maakte er nog wat rare gebaren bij Behalve die rare "tomaat" vond ik nog meer exotische groenten in zijn winkeltje, maar groenten die ik wel ken. Vroeger heb ik daar al eens over geschreven! Ondermeer over de bittere meloen, golden egg aubergine, okra Allemaal te vinden in zijn winkel. Eens thuis, hoe het kwam weet ik niet, maar door één of andere toevallige ingeving of omdat op dat ogenblik misschien ergens in mijn brein op een knopje werd gedrukt, herinnerde ik mij plotseling het woord; antroewa Even naar Wikipedia gesurft Het woord antroewa zat dus toch al ergens in mijn geheugen opgeslagen maar was blijkbaar verloren geraakt Het woord kan ook gespeld worden als "antruwa", "atruwa", enz Het doet er verder ook niet toe De kwaliteit en de smaak van de antroewa blijkt volgens Wikipedia van niet veel soeps te zijn en onvoldoende interessant om er over naar huis te schrijven.

De groente smaakt bitter en bevat veel zaden. Bij het versnijden verkleurt het snijvlak zeer snel bruin Zo weet dezelfde Wikipedia ook te melden De vruchten worden altijd groen verwerkt want narijpen doen de antroewas niet maar ze zullen wel rotten En inderdaad er waren al bruine vlekken zichtbaar op de schil Het vruchtvlees voelt vrij hard aan en volgens een gevonden recept zou, voor de in schijven gesneden vrucht, een bak- of kooktijd nodig zijn van acht tot tien minuten Achteraf blijkt dit ook zo te zijn.

De antroewa is goed gekend in de Surinaamse keuken en de vrucht is mogelijk ook afkomstig van daar. Ook lijkt de antroewa wat op de Mexicaanse "tomatillo", maar is niet omhuld door de kenmerkende transparante kelkbladeren die de tomatillo wel heeft.

De tomatillo staat ook nog hoog op mijn verlanglijstje. De atroewa is wel verwant aan de "tomatillo", want beide planten behoren tot het grote geslacht van de "nachtschaden". Een plantengeslacht dat ettelijke eetbare maar ook veel zeer giftige soorten kent.

In feite is elke plant uit deze familie wel een beetje giftig. Soms zijn het de bessen of de zaden die het gif bevatten, maar doorgaans zijn het de groene delen van de plant die altijd min of meer giftig zijn.

Dit gif wordt "solanine" genoemd tomatine bij tomaten en kan gedeeltelijk vernietigd worden door de plant te koken. De ons best bekende vertegenwoordigers van dit solanumgeslacht zijn de aardappel en de tomaat, maar even bekend zijn de paprika, de aubergine en nog veel andere.

Ook heel giftige planten zoals tabak, de "belladonna", de doornappel datura en de zwarte nachtschade, een onkruid dat hier algemeen voorkomt zijn heel bekend. Koeien gaan dood als ze van de zwarte nachtschade zouden eten! Al deze planten hebben als familienaam "solanum" Zo heet de aardappel, " solanum tuberosum " of knolvormige nachtschade.

De tomaat is een " solanum lycopersicum ", lycopersicum verwijst naar wolfsklauw Zoals reeds vermeld heet dit gif "solanine" of "tomatine" en kan gedeeltelijk of helemaal vernietigd worden door de plantendelen te koken. Dat is ook de reden waarom aardappelen nooit rauw gegeten worden omdat de eventuele groene vlekken op de aardappelknol dit gif min of meer bevatten.

Ook onrijpe jonge aardappelen zijn nog lichtjes giftig waardoor kleine kinderen er buikpijn kunnen van krijgen. De antroewa heeft als wetenschappelijk naam, "solanum macrocarpon" en dat betekent dat de vrucht "grote" zaden bevat en dat is waar Vorig weekend had ik enkele gasten te eten, waardoor ik zo de nodige proefkonijnen aan tafel kreeg om de nieuwsoortige groente te proeven.

Ik heb twee proeven gedaan waarbij ik tijdens de eerste poging spontaan terug dacht aan de reeds oude film; " Fried green tomatoes ". In de film die zich afspeelt rond "The Whistle Stop Cafe" en uitgebaat wordt door twee zussen of zus en schoonzus wordt het geheime recept onthuld van gefruite groene tomaten; fried green tomatoes. Over welke soort tomaten het in de film juist gaat weet ik niet maar ik denk dat daarvoor gewone groene onrijpe tomaten gebruikt werden.

De tomaten worden in dikke schijven gesneden en daarna op de gewone manier gepaneerd en traag gebakken in een braadpan Zo eenvoudig kan het zijn. Ik heb dezelfde bereidingswijze gevolgd en daarvoor de antroewa eerst dwars in drie vrij dikke schijven gesneden. De schijven verkleurden inderdaad zeer snel bruin. De volgende keer als die nog komt? Een tweede keer heb ik de schijfjes gewoon, zo gebakken in olie zonder meer, maar veel verschil in smaak leverde dat niet op.

Vooral de licht bittere smaak viel op Eetbaar, maar de antroewa is zeker niet de groente die tot een uitzonderlijke delicatesse zal benoemd worden. De gasten vonden het wel lekker maar misschien zegden ze dat puur uit beleefdheid Nog enkele bekende groenten of vruchten uit de nachtschadenfamilie;. Tomaat                                    Solanum lycopersicum. Antruwa                                 Solanum macrocarpon.

Aubergine                               Solanum melongena. Pepino                                    Solanum muricatum. Lulo                                        Solanum quitoense. Paprika's                                 Capsicum.

Kaapse kruisbes, ananaskers  Physalis. Aardappel                               Solanum tuberosum. Wat opvalt is dat alle genoemde soorten de vruchten zijn. Vruchten van planten uit de nachtschadenfamilie. De pepino en de lulo smaken zoet, evenals de ananaskers die uit de physalisfamilie komt. Paprika's en sommige chilipepers smaken ook zoet maar dit valt niet erg op omdat de scherpe smaak het zoete verdringt Toch, denk maar aan de zoete puntpaprika die tot tien procent suiker bevat.

Er is één uitzondering; de aardappel. De aardappel is geen vrucht maar de ondergrondse knol waarin de aardappelplant reservevoedsel opslaat, voedsel waaruit later nieuwe aardappelen kunnen ontspruiten. Aardappelplanten krijgen ook vruchtjes die in onrijpe toestand groen gekleurd zijn maar als ze rijpen er gaan uitzien als kleine gele of rode trostomaatjes. Hieruit blijkt weer duidelijk dat de aardappel en de tomaat nauw verwant zijn aan mekaar.

Er doet een verhaaltje de ronde, waar of niet waar, waarin verhaald wordt dat koning Lodewijk XVI van Frankrijk bij de eerste kennismaking met de aardappel een trosje aardappelbloempjes in zijn knoopsgat stak. De koningin, Marie-Antoinette prikte de bloemetjes in haar witte gepoederde pruik Men dacht toen dat de vruchtjes het eetbare deel van de plant zouden zijn.

Toen het koningspaar dan de aardappelvruchtjes proefden werden ze daar behoorlijk misselijk van en zo raakte de eerste aardappelen in Frankrijk in het verdomhoekje Als dat toen al bestond?

Later heeft de Franse militaire apotheker en agronoom, Antoine-Augustin Parmentier, nadat enkele graanoogsten mislukt waren, aangetoond dat aardappelen het perfect volksvoedsel kond worden Hij heeft zelfs geprobeerd om er brood van te bakken! Weet ook dat de oude naam voor de tomaat, goudappel was!

De bessen van de eerste tomaten waren dus duidelijk geel gekleurd! Vandaar " pomo 'd'oro " Nu nog altijd het Italiaanse woord voor tomaat. Onze Belgische Cauderlier schrijft in zijn boeken ook over "goudappels" waarmee hij tomaten bedoelt. Ook rekende men toen de tomaat bij de afrodisiaca , en vandaar de oude Franse naam "pomme d'amour" of liefdesappel Om terug te keren naar de antroewa , het was een heel interessante kennismaking met de vrucht maar volgende keer zal ik toch maar terugkeren naar de meer bekende tomaat of aubergine Die soorten hebben reeds lang hun deugdelijkheid bewezen.

Een verzuchting die je de vorige dagen regelmatig hoorde…. We hebben dan de neiging om over te schakelen naar koude gerechten zoals salades en dergelijke, maar waarom? Dat begrijp ik nog altijd niet goed In Frankrijk blijft men ook bij warm zomers weer, smakelijk verder vette confit de canard , andouillette en cassoulet de Castenaudary eten..

De Arabieren gieten zich vol met gloeiend hete thee, de Indiërs verorberen hun brandend hete pikante curry's en de Mexicanen zuigen op een jalapeñopeper om af te koelen. Zo zal elk land wel zijn eigen gewoontes en zeden kennen want deze gewoontes gelden niet overal.

In Spanje, onder andere, eet men koude soep als het die dag weer eens bloedheet wordt De oorsprong van deze Spaanse soep is Arabisch, uit Irak wordt beweerd. Maar ook de Romeinen moeten al iets dergelijks gekend hebben.

De rode gazpacho zoals wij die nu kennen dateert van de negentiende eeuw, toen pas tomaten en paprika's algemeen bekend werden. De voorloper van de gazpacho is misschien de " ajo blanco ", een witte, koude soep, gebonden met amandelen en waarin druiven verwerkt worden. Gazpacho betekent in het Arabisch; geweekt brood.

In oorsprong was gazpacho een salade van brood, komkommer, knoflook afgewerkt met azijn en olie. Later werden ook tomaten toegevoegd. Dergelijke salades worden in zuiderse landen nog veel gemaakt maar krijgen daar andere namen zoals, "Cypriotische broodsalade" of "panzanella" in Toscane.

In de huidige vorm worden aan de gazpacho ook zoete rode of groene paprika's en sneetjes brood, soms gebakken in olie, toegevoegd. Dit wordt bevochtigd met water en gekruid met knoflook, zout, peper, olie en azijn.

Deze samenstelling is echter niet in alle Spaanse provincies dezelfde. Trouwens elke Spaanse kok of huismoeder heeft zo wel zijn of haar eigen recept. Wanneer de gazpacho stilaan veranderd is van een salade naar een koude soep is niet duidelijk maar tot het begin van de twintigste eeuw vindt men recepten waarin de gazpacho beschreven wordt als zijnde een broodsalade.

Dus zou een moderne gazpacho ook kunnen omschreven worden als een vloeibare salade. Vroeger werd de gazpacho gestampt in een vijzel, nu wordt de soep gemixt, dat gaat heel wat sneller. Er wordt ook meer water gebruikt zodat het geheel zo vloeibaar wordt als een soep. In de huidig versie kunnen alle bovengenoemde ingrediënten als garnituur mee geserveerd worden.

De tendens bestaat ook om andere koude soepen gazpacho te noemen, zelfs al worden er geen traditionele tomaten meer in verwerkt maar wel, avocado, komkommer, verse kruiden, druiven, watermeloen, enz…. Maar laat ons zelf eens gazpacho maken. Hiervoor hebben we tomaten nodig; goeie rijpe tomaten, met veel vlees en weinig pitten!

Bij gebrek hieraan neem je "roma" tomaten, van die pruimvormige, maar gewone goed rijpe tomaten uit eigen tuin zullen het ook wel doen Als de tomaten maar veel kleur en smaak hebben.

We nemen één kilo tomaten, als voorbeeld, de hoeveelheden zijn echt niet kritisch. Daarnaast leggen we één kilogram, evenveel dus, van diverse andere groenten klaar; komkommer, ui, rode of groene paprika en teentjes knoflook naar smaak.

Zet ook de fles olijfolie klaar, niet omdat olijfolie nu in de mode is, maar omdat dit zo hoort Gazpacho is nu eenmaal een Spaans gerecht.

Ook azijn, kies zelf maar dewelke. Enkele korsten oud brood hebben we ook nodig om de soep te binden! Eerst alle groenten goed wassen, dit lijkt soms zo wat onnozel overbodig maar hier zou ik het toch maar doen Dan alle groenten, eerst de tomaten, nadien de andere groenten in kleine stukjes snijden. Zo klein dat een bekermixer of staafmixer de groenten verwerkt krijgt. Schillen en pitten uithalen is niet nodig. Doe het rauwe groentemengsel in een hoge kookpot en overgiet met water tot de groenten juist onderstaan.

Nu nog een korst brood er bij, in stukken gebroken; voor genoemde hoeveelheid is één of twee sneetjes voldoende. Liefst oudbakken wit brood. Peper en zout, naar smaak, maar het definitief op smaak brengen zullen we straks doen. Nu het geheel fijn mixen met de staafmixer of bekermixer. Die laatste werkt het best. Vermits de groenten rauw zijn kan dit mixen wel even duren. De staafmixer af en toe laten rusten tijdens het fijnmaken is geen slecht idee; dergelijke toestellen geven snel de geest als ze te lang gebruikt worden en dan warm lopen!

We verkrijgen zo een soep met nog veel grove stukjes in. Nu op smaak brengen; olijfolie er bij, een stevige scheut azijn, peper en zout en alles nogmaals goed doormixen. De soep krijgt nu al wat smaak en consistentie maar hou er rekening mee dat de smaak straks nog zal veranderen. Gazpacho bereiden wil zeggen: Alles door een niet al te fijne zeef gieten en de soep er met een pollepel door wrijven.

Zet deze bekomen soep nu in de koelkast. Juist voor het opdienen de soep uit de koelkast halen en nogmaals de smaak controleren. Misschien nog wat zout erbij of een lekje azijn of enige lekjes tabasco voor wie het pittiger wil?

Om op te dienen schept men de soep in rustieke aardewerken kommetjes. Soms doet men er een blokje ijs bij, maar dan moet de gazpacho wel voldoende gebonden zijn. De gazpacho wordt ijskoud opgediend samen met enkele kommetjes gevuld met een garnituur bestaande uit kleine blokjes fijne brunoise van alle groenten die gebruikt werden bij de bereiding. Dus komkommer, paprika, ui en ook brood Iedereen neemt nu zijn soepje en schept er wat garnituur in, naar smaak Een tip; snij eerst het garnituur, alle resten gaan daarna gewoon bij de soep!

Als er geen goed rijpe tomaten te vinden zijn, in de winter bijvoorbeeld, dan kan een blik gepelde tomaten of tomatensap toegevoegd worden.

Maar gazpacho is vooral een zomergerecht, te eten onder een felblauwe hemel op een terrasje, waar dan ook, liefst in Andalusië want daar ligt bakermat van de gazpacho Gazpacho is ook ideaal om op te brengen bij koude buffetten of barbecueparty's. Een grote kom gazpacho in een bak met ijsblokjes geplaatst, de garnituurtjes er naast en ieder bedient zichzelf Nog even bemerken dat deze gazpacho enkele dagen kan bewaard worden in de koelkast.

Ik bewaar die in een uitgespoelde fles van fruitsap Ooit kwam ik op het idee om eens gazpacho te serveren met een ferme "neut" erin om de zaak wat op te fleuren Jenever dacht ik dat ik toen gebruikt heb Tot er iemand kwam vragen naar; "nog zo een Bloody Mary"! Inderdaad, met een beetje fantasie en onvoldoende kennis van alcoholische dranken zou je de gazpacho kunnen verwarren met een Bloody Mary.

Deze bekende cocktail, rood gekleurd door tomatensap, kreeg door die rode kleur ook zijn bloederige naam. Maar om duidelijk te zijn, deze heel bekende cocktail heeft niets te maken met gazpacho behalve de kleur.

De wel erg opvallende naam van deze cocktail, "Bloody Mary" wordt in verband gebracht met een aantal historische figuren. Mary verwierf de bijnamen "de Katholieke" maar ook "de Bloedige". Deze bijnamen kreeg de koningin toegedeeld in het "Foxe's Book of Martyrs", waarin beschreven wordt hoe Queen Mary met harde hand probeert het christendom te herstellen in Engeland nadat haar vader Hendrik VIII zijn eigen protestantse kerk had opgericht.

Het boek beschrijft ondermeer de vervolging van deze protestanten. Rest nog om zelf een Bloody Mary te maken volgens het originele recept van Fernand Petiot. Ren daarvoor naar de bar of de keuken en vul een grote tumbler bekerglas met ijsblokjes en voeg vervolgens toe; 6 druppels worcestershire sauce, 3 druppels tabasco, een snufje zout geen selderijzout , peper, het sap van een halve citroen en 50 ml wodka.

Vul het glas verder op met een goede kwaliteit tomatensap. Nog een rauwe oester in de cocktail en je verkrijgt het ideale drankje om een kater te verjagen!

Enkele weken geleden schreef ik hier dat ik experimenten aan het uitvoeren was met vijgenbladeren. Men had mij op het spoor gezet om vijgenbladeren te gebruiken als smaakgevend element.

Dus om die bladeren te gebruiken zoals een specerij Zo begon ik, om te beginnen, met het drogen en het roken van de bladeren. Dat is wat hier te lezen staat. Ik hield er een paar prachtig rood gekleurde vingers aan over Maar alles gaat weer goed nu, het indianenkleurtje is al een tijdje verdwenen.

Tijdens de zoektocht naar meer informatie stootte ik regelmatig op de titel van een boek waar recepten voor ondermeer vijgenbladeren zouden in te vinden zijn. De volgende dag reeds lag het boek op mijn bureau. Simpelweg verkregen via Bol. Amper vier recepten met vijgenbladeren waren te vinden in het boek maar een boek is zijn geld waard als je er minstens één goed idee kan uithalen Dat is tenminste mijn idee erover.

Zo vond ik een recept voor " panna cotta with fig leaves " Dus een "panna cotta" geparfumeerd met vijgenbladeren. Voor het recept is een massa " heavy cream " nodig waarin dan enige vijgenbladeren gedurende achtenveertig uur moeten te week gezet worden om de room te infuseren. Daarna gaat er nog melk bij de room, suiker en gelatine. Nog volgens het boek moet het roommengsel daarna tot " piping hot " verwarmd worden Om de gelatine te doen oplossen. Piping hot , betekent toch: Ik heb het recept geprobeerd en wat gebeurde er?

De room schiftte of kabbelde al vlug tijdens het opwarmen! Heb ik wat verkeerd gedaan? Was het recept misschien fout? Na weer enig gezoek op het internet blijkt dan dat het sap van de vijgenboom, melk van de koe of de geit kan doen stremmen, en als melk kan stremmen door inwerking van het sap van vijgenbladeren, dan zal room dat ook wel doen.

Het is waarschijnlijk de latex uit de bladeren die de eiwitten in de melk of room, doet samentrekken. Daardoor kan vijgenbladsap kan ook gebruikt worden bij de bereiding van veganistische kaas. Voor mij opende dat weer nieuwe perspectieven Zou zij het recept misschien niet eerst zelf geprobeerd hebben? Dat doe je toch niet als je zo een boek schrijft?! Maar toen herinnerde ik mij een raar voorval uit een ver verleden, toen ik nog in Korea werkte en daar dus ook woonde.

Toen, in Korea, werd mijn vrouw door de dokters aangeraden om yoghurt te eten om één of andere storing in haar spijsverteringssysteem te verhelpen. Haar darmflora was verstoord tijdens het verplicht verbruik van nogal wat antibiotica na een longontsteking Door de zwaar gepolueerde lucht van de grootstad Zo ben ik begonnen met zelf yoghurt te maken Ik werd zelfs verplicht om het zelf te doen want yoghurt was destijds in Korea amper te vinden of werd verkocht aan de prijs van kaviaar.

Aziaten zijn geen zuivelverbruikers Velen onder hen hebben zelfs problemen om zuivelproducten te verteren. Er worden andere fermenten voor gebruikt dan voor onze "Europese" yoghurt! Voor yakult is dat de lactobacillus casei Shirota.

Voor "onze" yoghurt is het een combinatie van Lactobacillus Bulgaricus en Streptococcus Thermophilus. Ooit geprobeerd om zelf yoghurt te maken? De eenvoudigste methode bestaat er in om te starten met een commerciële yoghurt van goede kwaliteit. Hier is zo een yoghurtje overal gemakkelijk verkrijgbaar maar in Korea was dat absoluut niet evident.

Toch gestart met een potje dure, gekochte yoghurt. In de luxe hotels was die wel verkrijgbaar in de "delicatessen" winkeltjes van die hotels. Later werkte ik verder met een yoghurtstarter in poedervorm, opgezonden vanuit België. Na enkele keren proberen had ik de techniek goed onder de knie. Een techniek die echt heel eenvoudig is. Melk verwarmen tot ongeveer 45 °C en daarin een eerste potje gekochte yoghurt grondig mengen.

Verdelen over een aantal glazen of bekertjes en die porties gedurende enkele uren op een constante temperatuur van ongeveer 40 °C houden. Ik deed dat door de potjes met "geënte" melk in een thermosbox te stoppen samen met een brandende gloeilamp van 40 Watt als verwarmingsbron en het geheel een tijdlang te laten rusten.

Na een nacht verkreeg ik dan een aantal potjes homemade yoghurt. Met het laatste potje van de eigen productie kan je dan een nieuwe serie potjes opstarten In feite is het poepsimpel! Nu komt er een Amerikaanse vriendin van mijn vrouw op bezoek en proeft de homemade yoghurt Nice, delicious, great, wonderfull , enz In Korea is, ook nu nog, een zeer grote afdeling van het Amerikaanse leger aanwezig, lees de krantenberichten maar Vandaar ook de aanwezigheid van veel Amerikanen in het land, vooral militairen met of zonder vrouw Toen kwam de vraag of ik voor de vriendin ook dergelijke yoghurt kon maken?

Maar vroeg ze, niet maken van Koreaanse melk, want daar was ze vies van Het zijn geen racisten hoor! De vriendin zou mij eerst Amerikaanse melk bezorgen. Toen heb ik een lading yoghurt opgestart met al basismateriaal de Amerikaanse melk van het merk Gloria. Ik herinner het mij nog zeer levendig. Oh, desillusie, de yoghurt was mislukt Het was de eerste keer dat dit voorviel. Verdomme toch, wat had ik hier mispeuterd?

Ik had maar één verpakking Amerikaanse Gloria melk gekregen. Melk uit een brikverpakking, gekocht in de plaatselijk supermarkt. Misschien was de melk wel ingevoerd uit een land ergens in Europa. De Amerikaanse vriendin, Lois , dat was haar naam, was zeer tevreden.

You nice guy enz Ze zou eens een konijntje vangen voor mij als het pas gaf Aan Lois heb ik nooit verteld dat ik Koreaanse melk gebruikt had.

Laat de 'onnozelen' maar in hun wijsheid. Volgende keer; weer zelfde scenario. Lois komt met een brik Amerikaanse melk van het hetzelfde merk Gloria. Ik maak er yoghurt van, ik probeer het toch en Dan beginnen er natuurlijk lampjes te knipperen; hier klopt iets niet!

Even gaan kijken op de lege melkverpakking bij de samenstelling van de melk.

.. Neukoma meisje verwent zichzelf opletten want de smaak van kruiden die gekookt geweest zijn wijken wel eens af van wat men ervan verwacht. Dat doen we elke laatste vrijdag van de eerste maand van een kwartaal. Het spul stonk als de pest en de cholera maar de smaak was minder erg dan de stank Waar het allemaal op neerkomt is, dat ik me er vandaag wel voortdurend mee heb beziggehouden, wat niet bevorderlijk was voor de voortgang van mijn werk. Vroeger heb ik daar al eens over geschreven! Bij gebrek hieraan neem je "roma" tomaten, van die pruimvormige, maar gewone goed rijpe tomaten uit eigen tuin zullen het ook wel doen 22 mei Neuken tijdens de lunchbreak. Spaanse pik vs Spaanse milf. Gratis amat sex kijken grote lul in sexy kont De heetste amateur sex vind je hier. 3 dec Verwacht van ons geen gratis pennen met een slogan of stomme afwassponsjes met een logo. Dat kan bij voorkeur via email op [email protected], waarna GeenPeil Laat ze een tv-hd.eu ruiken. € 20 Laten we ook naar onszelf kijken: we hebben de democratie uit onze handen laten glippen. 5 jan Porno film kijken gratis erotische massage vught - Skövde Deine vught pornosite nl - kinky massage Twee geile meiden pijpen zijn neger lul. GRATIS  BEKIJKEN ERO HENGELO

Neukende jongens escort service gelderland

Zex gangbang maandag

: Gratis pje kijken stoute meiden nl

Gratis pje kijken stoute meiden nl Goed, tijdens de les, geen enkel probleem, alles lukt mooi, er gebeuren geen ongelukken. Als dat toen al bestond? Ter extra illustratie heb ik ook nog een paar foto's toegevoegd van dingen waar je ook heel erg bedrogen kan mee uitkomen als je ze in een recept nodig hebt. Het internet kan voor van alles gebruikt worden! Het lijkt handgeschreven, maar het is gewoon getypt met een lettertype dat veel mensen gewoon op hun pc hebben. Of een slachtoffer van een vakantieganger die zijn huisdiertje gedumpt. Dus aan de slag!
LESBIES ZOENEN RIJPE VROUWEN FILM Erotische advertenties hardcore gratis
JONGNEUKTOUD ZEIK NATTE KUT Deze 'anoniem' hoeven we trouwens niet tot de slimsten te rekenen. Meestal worden de linzen gekookt tot een dikke pap met soms een stukje vlees of vis er in verwerkt Even geduld, er volgt vooraf een belangrijke mededeling Eventueel mag men hier het sap van een verse citroen aan toegevoegd worden. Ik had nog geen slok genomen en wie komt er binnen? Er is één uitzondering; de aardappel. In datzelfde hotel draaide het personeel af en toe voor zichzelf wel eens een geitje in de pot, eentje dat geen melk meer gaf